czwartek, 15 maja 2014

Nie chcem, ale muszem :)


Czasami się zastanawiam, czy przychodzi w życiu taki moment, że człowiek przestaje się bać i przejmować. A jeżeli przychodzi, to kiedy i ile trzeba mieć lat i trudnych doświadczeń za sobą? Czy lęk przed trudnościami to zwyczajna sprawa, czy oznaka niedojrzałości? Chciałabym mieć na tyle pogodną i silną osobowość, że wszelkie problemy traktowałabym zwyczajnie, bez obawy, jak kolejne zadania do załatwienia. Cały czas nad tym pracuję, ale nie mogę nic poradzić, że niektóre rzeczy mnie przerastają, że niektórych po prostu nie cierpię i nigdy nie zaakceptuję.

Kolejna komisja i spotkanie z naburmuszoną lekarką. Czy ona naprawdę nie jest w stanie zrozumieć, że człowiek chory to nie przedmiot i, że samo zmaganie się z chorobą jest trudne i mogłaby sobie darować swoje złe humorki i lekceważenie? Naprawdę nie bawią mnie takie spotkania i gdybym mogła, chętnie bym je sobie darowała. Niestety niepełnosprawny, żeby ułatwić sobie życie, musi najpierw przejść przez męczące i nieprzyjemne procedury. Płaszczyć się przed niezadowolonym lekarzem, poddawać oględzinom i przesłuchaniom. Chociaż w tym przypadku oględzin nie było. Pani doktor nawet nie raczyła zaszczycić mnie jednym uważnym spojrzeniem, nie mówiąc o uczciwym badaniu. Może wystarczyło jej wertowanie mojej opasłej kartoteki? Mąż zauważył, że dopiero, kiedy wychodziłam z gabinetu, przyjrzała się, jak idę. Tylko, dlaczego tak ukradkiem?? A może to są takie specjalistyczne procedury? Nie pokazać choremu, że widzi się jego problem i należy go zbagatelizować. Ciekawe, czy istnieją jakieś specjalne kursy dla lekarzy występujących w komisjach? Kurs znieczulenia i ślepoty. Na szczęście jest już po i czekam na werdykt. Myślę jednak, że moja historia zrobiła na pani doktor wrażenie i nie odmówi mi prawa do przywilejów, bez których bym się najchętniej obeszła, gdybym mogła. Powoli mija kilkudniowy stres, który mimo najszczerszych chęci opanowania, wiercił mi dziurę w brzuchu. Znowu muszę poustawiać nogi i ręce na właściwe pozycje, opanować dygotanie mięśni i ugłaskać zestresowany, obolały kręgosłup. Takie sytuacje zatrzymują mnie w miejscu, a ja tego nie lubię. Lubię przeć do przodu, jak czołg J  

czwartek, 8 maja 2014

Empatia, czy litość?


Generalnie nie mam problemu z załatwianiem spraw urzędowych. Pewnie, dlatego, że nastawiam się pozytywnie i na luzie do urzędników wszelkiego rodzaju. W końcu każdy jest człowiekiem. Niezależnie od tego ile ma tytułów przed nazwiskiem, tak samo je, oddycha, robi siku, nosi majtki w kwiatki albo misie, ma normalne życie i własne problemy. Załatwianie wszelakich spraw jest dla mnie dyskomfortem z powodu konieczności chodzenia. Co innego iść dla przyjemności, a co innego z musu i to często w miejsca średnio przystosowane dla mnie. Dlatego, kiedy ostatnio mieliśmy dzień bardzo urzędowych spraw, moja podświadomość mnie nie zawiodła.
Obudziłam się z zestresowanym, obolałym kręgosłupem i zdrętwiałą nogą.  Tabletki przeciwbólowe w tym przypadku to raczej oszukiwanie mózgu, bo na pewno nie zadziałają. Wzięłam jednak dwie i ruszyliśmy w trasę. Mozolnie i powoli dreptaliśmy od jednego urzędu do drugiego. Kręgosłup skrzypiał, a szkliwo pękało od zaciskania zębów. Wreszcie ostatni urząd i magiczny pokój 102. Jeszcze tylko dojść do windy, długi korytarz, zostawić papiery, odebrać potwierdzenie i do widzenia. Ha, ha, ha. Nie może być tak łatwo. Urzędniczka, owszem całkiem miła, rzuciła okiem na dokumenty, podbiła pieczątkę, ale oddała z powrotem i kazała zostawić w kancelarii, a po drodze zrobić ksero. Zdziwieni nowymi obyczajami umilania życia petentom, wróciliśmy do windy. Kolejny długi korytarz, kolejka do ksero i wreszcie kancelaria. Z braku sił wybraliśmy oczywiście stanowisko najbliżej wejścia. Zza wysokiej lady wystawała niezadowolona głowa, która nasze uśmiechnięte dzień dobry skwitowała grymasem twarzy i burknięciem. Niezrażeni wytłumaczyliśmy powód wizyty i podaliśmy dokumenty. Naburmuszona oddała je nam z powrotem i kazała iść do magicznego 102. Wytłumaczyliśmy, że właśnie z niego wracamy. W momencie, kiedy musimy siłą wcisnąć jej ksera, zaczynamy się lekko gotować. Wreszcie okazuje się, że potrzebujemy wypisać jeszcze jeden wniosek. Kiedy prosimy o druk, oświadcza, że druków nie ma i trzeba samemu sformułować. Na szczęście z formułowaniem nie mam raczej problemów, bardziej z dotarciem do stolika na końcu sali. Z ulgą siadam wreszcie przy stoliku niewiele większym do kartki papieru, ale chyboczące krzesło jest dla mnie w tym momencie wygodne, jak fotel prezesa. W czasie, kiedy mąż idzie zrobić ksero i oddać wniosek, zbieram obolałe członki, przerzucam torebkę, kula jedna, kula druga i …..wraca mąż i mówi, że muszę dopisać jeszcze kilka zdań. Znowu odkładam cały ekwipunek, siadam z trudem, dopisuję. Kiedy podchodzimy do naburmuszonej, nasze oczy spotykają się na chwilę. I w tym momencie na jej twarzy wykwita uśmiech, a oczy aż promienieją. Mimowolnie też się uśmiecham. Na nasze dziękujemy bardzo i do widzenia, odpowiada głośno, jakby chciała dodać przepraszam.

 Empatia, czy litość?

Chyba dopiero, kiedy zobaczyła ile wysiłku kosztuje mnie dreptanie w te i na zad, zrozumiała, że mogła mi bardziej ułatwić życie, a już na pewno nie stresować dodatkowo złym humorem i niechęcią. Szkoda, że nasz urząd nie jest jeszcze na tyle cywilizowany, żeby takie sprawy załatwiać drogą elektroniczną. Może kiedyś.

Natomiast ja przez chwilę poczułam się w skórze tej urzędniczki. Pierwsze stanowisko zawsze jest najbardziej oblegane. I w czasie, kiedy jej koleżanki miały czas na kawę i pogaduchy, ona obsługiwała prawie wszystkich, którzy wchodzili.

Chyba jednak empatia J

   

wtorek, 6 maja 2014

Za zimno, jak na maj i słowik skrzeczy, jak zardzewiała piła.....

 Pogodynka tym razem nas nie zawiodła. Niestety. Miał być zimny i deszczowy weekend, no to był. Na szczęście przynajmniej w jeden dzień udało nam się nałapać witaminy D i dużo świeżego powietrza. Oczywiście zanim deszczowe chmury i niemal arktyczne zimno nas nie wygoniły. Tulipany też były zdegustowane. Rozwinęły posiwiałe skrzydła i odleciały do ciepłych krajów. Nawet ślimaki nie chciały wyjść ze skorupek, chociaż obiecywałam im ciepłe szaliki i czapki na rogi. Pochowały się między winobluszczem i udawały, że zapadły w zimowy sen. A może bały się, że w ramach eksperymentu trafią na grilla. Najbardziej zadowolony był chyba winobluszcz. Rozkładał małe dłonie i błyszczącymi paluszkami łapała deszcz.
Generalnie majówkę uważam za udaną. Najważniejsze, że mieliśmy wreszcie mnóstwo czasu dla siebie. Oprócz tego, który mąż spędził na SOR-ze. Nasz ukochany lekarz rodzinny usłyszał szmery koło serca, a ponieważ nigdy niczego nie bagatelizuje, od razu wysłał męża na oddział ratunkowy. Na szczęście wyniki wyszły nie najgorzej. Prawdopodobnie są to powikłania po grypie, którą ostatnio przechodziliśmy rodzinnie. Szczegółowe badania u kardiologa wyjaśnią wszystko. Na SOR-ze panie rejestratorki jak zwykle pokazały co potrafią. A najlepiej potrafią lekceważyć pacjenta. Plotki i flirtowanie z sanitariuszami były oczywiście najważniejsze, a pacjent? Pacjent może poczekać. Przypomniały nam się sceny z "Misia" i dawnych lat w stylu: "nie widać, że jem?!" albo "rozmawiam teraz chyba!!". Służbie zdrowia jest potrzebna reforma, ale najbardziej ludzi, którzy w niej pracują. I ten wielki napis przy wejściu na oddział. "Czas oczekiwania na lekarza od 4 do 6 godzin". Super. Można paść na wejściu, ale odczekać swoje trzeba.






 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 

 

 
 

wtorek, 29 kwietnia 2014

I jak tu nie kochać wiosny?

 
Nawet gdyby człowiek chciał, to nie może nie poddać się urokowi wiosny. Może sobie chodzić z zamkniętymi oczami i udawać, że nie widzi tych wszystkich kolorów, malutkich listków i kwiatków. Nie może jednak założyć klamerki na nos. I to właśnie kocham w wiośnie. To, że ma piękną barwę, która pcha się do oczu na każdym kroku. To, że łaskocze w podniebienie i w nos świeżością trawy, kwiatów i deszczu. Wiosna ma po prostu absolutnie niesamowity smak.
 
 


 
 
 
 

 
 
 
 
 


 


  
 


piątek, 25 kwietnia 2014

Siedmiomilowe buty.

 
Święta, święta i po świętach. Pierwszy dzień spędziliśmy tradycyjnie za stołem i napychaliśmy brzuchy smakołykami. W drugi jednak zapragnęliśmy popatrzeć z bliska na wiosnę i góry. Pogoda niestety nie rozpieszczała, ale dla wytrawnych turystów, mały deszczyk nie jest przeszkodą. Kolejny raz odwiedziliśmy Perłę Zachodu. Pierwszy raz byliśmy tam latem zeszłego roku, ale ponieważ miejsce jest urokliwe postanowiliśmy odwiedzać je o każdej porze roku. Faktycznie miejsce jest piękne w każdym momencie i przyciąga dużo ludzi.
 
 

 
 
 
Znowu siedzieliśmy na tarasie i podziwialiśmy Bóbr, który leniwie podążał w swoim kierunku.
 

 
Czasami tylko przemknęła mi przez głowę  myśl, że jestem trochę jak więzień własnego ciała. Chciałabym móc tak, jak inni, zejść po kamiennych schodach, przejść przez most i dotrzeć na drugą stronę. Z daleka wydaje mi się bardzo tajemnicza. Pewnie jest zwyczajna, ale tak to już jest, że to, co nieosiągalne wydaje nam się niesamowite.
 
 
 
 
 

 
 

 
 
 
Marzę o takich wielkich butach, które bez problemu i wysiłku nosiłyby mnie w najdalsze zakątki świata.
 
 
Na razie pozostało mi zachwycać się tym, co jest dla mnie osiągalne, a jest tego dużo.  Będę więc z mojego tarasu podziwiać płynące niezmiennie od lat rzeki, lasy, górki i calusieńki świat, który jest przepiękny. I będę wdzięczna za te widoki, barwy i zapachy, których mogę doświadczać, a bez których życie byłoby płytkie i nijakie.
 

Szukać tajemnic w wieżach pełnych pajęczyn.
 
 


 
 
Zachwycać się detalami architektonicznymi i wdychać zapach drewnianych ścian, które  mogłyby opowiedzieć niejedną historię.
 



Takie wyprawy dają mi bardzo dużo energii i wyganiają z głowy niepotrzebne myśli. Gdybym mogła decydować, to chciałabym urodzić się jeszcze raz jako wędrowiec.

piątek, 18 kwietnia 2014

Życzenia




Życzę wszystkim radosnych, spokojnych i rodzinnych Świąt oraz dużo zdrowia. Mnie niestety ostatnio go brakuje, ale mam nadzieję, że powoli dojdę do siebie i znowu będę brykać. Kiedy odzyskam siły, wrócę do Was wszystkich i pozarażam optymizmem, bo smutna Polly to nudna Polly i najlepiej upchać ją do kąta. Bardzo Wam również dziękuję za wszystkie ciepłe słowa. Dobrze kiedy ktoś klepie po plecach i pociesza, a szczególnie wtedy, kiedy tych klepiących rąk jest tak dużo.


piątek, 11 kwietnia 2014

po drugiej stronie

 
 
co jest po drugiej stronie?
 
stoję nad przepaścią i łapczywie chwytam rzeczywistość
 
są też inni
krzyczą, wyciągając puste ręce do Boga
 
ktoś dramatycznie rozgarnia suchą trawę
szukając zielonego źdźbła
 z ciekawości zajrzał w czeluść
nie wrócił
 
patrzę w dal
Światło
droga jakoś się wydłuża