Czasami się zastanawiam, czy przychodzi w życiu taki moment,
że człowiek przestaje się bać i przejmować. A jeżeli przychodzi, to kiedy i ile
trzeba mieć lat i trudnych doświadczeń za sobą? Czy lęk przed trudnościami to
zwyczajna sprawa, czy oznaka niedojrzałości? Chciałabym mieć na tyle pogodną i
silną osobowość, że wszelkie problemy traktowałabym zwyczajnie, bez obawy, jak
kolejne zadania do załatwienia. Cały czas nad tym pracuję, ale nie mogę nic
poradzić, że niektóre rzeczy mnie przerastają, że niektórych po prostu nie cierpię
i nigdy nie zaakceptuję.
Kolejna komisja i spotkanie z naburmuszoną lekarką. Czy
ona naprawdę nie jest w stanie zrozumieć, że człowiek chory to nie przedmiot i,
że samo zmaganie się z chorobą jest trudne i mogłaby sobie darować swoje złe humorki
i lekceważenie? Naprawdę nie bawią mnie takie spotkania i gdybym mogła, chętnie
bym je sobie darowała. Niestety niepełnosprawny, żeby ułatwić sobie życie, musi
najpierw przejść przez męczące i nieprzyjemne procedury. Płaszczyć się przed
niezadowolonym lekarzem, poddawać oględzinom i przesłuchaniom. Chociaż w tym
przypadku oględzin nie było. Pani doktor nawet nie raczyła zaszczycić mnie
jednym uważnym spojrzeniem, nie mówiąc o uczciwym badaniu. Może wystarczyło jej
wertowanie mojej opasłej kartoteki? Mąż zauważył, że dopiero, kiedy wychodziłam
z gabinetu, przyjrzała się, jak idę. Tylko, dlaczego tak ukradkiem?? A może to
są takie specjalistyczne procedury? Nie pokazać choremu, że widzi się jego problem
i należy go zbagatelizować. Ciekawe, czy istnieją jakieś specjalne kursy dla
lekarzy występujących w komisjach? Kurs znieczulenia i ślepoty. Na szczęście
jest już po i czekam na werdykt. Myślę jednak, że moja historia zrobiła na pani
doktor wrażenie i nie odmówi mi prawa do przywilejów, bez których bym się najchętniej
obeszła, gdybym mogła. Powoli mija kilkudniowy stres, który mimo najszczerszych
chęci opanowania, wiercił mi dziurę w brzuchu. Znowu muszę poustawiać nogi i
ręce na właściwe pozycje, opanować dygotanie mięśni i ugłaskać zestresowany,
obolały kręgosłup. Takie sytuacje zatrzymują mnie w miejscu, a ja tego nie
lubię. Lubię przeć do przodu, jak czołg J
