Pobierowo jak zwykle było cudowne. Pogoda genialna. Morze idealne. Moje nogi....dały radę :) Takiej ilości spacerów nie zaliczyły już dawno. Pod koniec było jednak coraz trudniej, bo ciężaru im przybywało. Bowiem z rączej łani powoli zamieniałam się w pulpeta. No tak, ale nawet patyk zmieni się w piłkę po niezliczonej ilości gofrów, smażonych rybek, kotlecików i frytek oraz śniadanek podstawionych pod sam nos przez własnego męża. Teraz znowu wracam do owsianki i wmawiam sobie, jak mogę, że słodycze są wstrętne :)
Nasz pierwszy urlopowy, nieco zamglony wschód słońca. Do morza coraz bliżej.
Poranek zaczęliśmy tradycyjnie na śniadaniu i kawie w McDonald's, a potem spacer w lesie. Musieliśmy rozprostować nogi, bo trasa S3 nas wykończyła. Faktycznie jest najkrótszą drogą z Dolnego Śląska nad morze, ale bardzo męczącą. Brakuje przy niej jakichkolwiek parkingów. Jedynym rozwiązaniem jest zatrzymanie się na poboczu na "awaryjkach". Nasi drogowcy jak zwykle zapomnieli o bezpieczeństwie kierowcy, który po wielu kilometrach monotonnej jazdy może zesztywnieć albo zasnąć za kierownicą. Trzeba również pamiętać żeby na początku trasy zatankować auto do pełna, bo brakuje również stacji benzynowych i w połowie drogi można się zdziwić.
Las prawdziwie grzybowy. Mnie jednak najbardziej zachwyciły wrzosy, pachnący wilgocią mech i firanki babiego lata.