piątek, 19 września 2014

Wakacje, wakacje i.....do roboty.

Jestem, wróciłam. Staram się ogarnąć i przywołać do rzeczywistości. W mieszkaniu unosi się zapach niekończącego się prania i suszonych jabłek. Jutro dojdą zapewne jeszcze grzyby, bo przecież sezon w pełni. Z doskoku będę Was raczyć nadmorskimi opowieściami i zasypywać niezliczoną ilością fotek.
Pobierowo jak zwykle było cudowne. Pogoda genialna. Morze idealne. Moje nogi....dały radę :) Takiej ilości spacerów nie zaliczyły już dawno. Pod koniec było jednak coraz trudniej, bo ciężaru im przybywało. Bowiem z rączej łani powoli zamieniałam się w pulpeta. No tak, ale nawet patyk zmieni się w piłkę po niezliczonej ilości gofrów, smażonych rybek, kotlecików i frytek oraz śniadanek podstawionych pod sam nos przez własnego męża. Teraz znowu wracam do owsianki i wmawiam sobie, jak mogę, że słodycze są wstrętne :)


 
Nasz pierwszy urlopowy, nieco zamglony wschód słońca. Do morza coraz bliżej.







Poranek zaczęliśmy tradycyjnie na śniadaniu i kawie w McDonald's, a potem spacer w lesie. Musieliśmy rozprostować nogi, bo trasa S3 nas wykończyła. Faktycznie jest najkrótszą drogą z Dolnego Śląska nad morze, ale bardzo męczącą. Brakuje przy niej jakichkolwiek parkingów. Jedynym rozwiązaniem jest zatrzymanie się na poboczu na "awaryjkach". Nasi drogowcy jak zwykle zapomnieli o bezpieczeństwie kierowcy, który po wielu kilometrach monotonnej jazdy może zesztywnieć albo zasnąć za kierownicą. Trzeba również pamiętać żeby na początku trasy zatankować auto do pełna, bo brakuje również stacji benzynowych i w połowie drogi można się zdziwić. 




Las prawdziwie grzybowy. Mnie jednak najbardziej zachwyciły wrzosy, pachnący wilgocią mech i firanki babiego lata.








 Na kolejny wschód słońca już nam się nie chciało wstawać. Łatwiej było z zachodami. Każdy inny i coraz ciekawszy. Pierwszy przy bezchmurnym niebie z widokiem na molo i falochrony w Niechorzu. Tak wiem. Przecież byłam w Pobierowie. Niby tak, ale nas jest zawsze pełno wszędzie. Będą więc relacje z Niechorza, Rewala, Pogorzelicy, Trzęsacza i......Będzie się działo :)











czwartek, 21 sierpnia 2014

Nauka chińskiego.

Wczoraj Maks dał mi małego kopniaka i uświadomił, że zarastam chwastami. W sumie to i racja, bo kwiaty na balkonie szaleją pod moim czujnym okiem, a na blogu hula wiatr między trawskami i różnymi chwaściorami. Na razie nie mam zapału żeby się rozpisywać. Ciekawe tematy chowam na długie jesienne i zimowe wieczory. Poza tym między "kwantami" uczę się chińskiego.....to znaczy języka html. Na początku brzmiał jak chiński i to w dorzeczu najmniej zrozumiałym dla wszechświata. Moim marzeniem jest stworzenie własnej strony internetowej, ale nie z gotowców. Chcę od samego początku do samiusieńkiego końca zbudować ją własnoręcznie. Zawsze mnie fascynowało, co taki blog ma we wnętrznościach i jak to jest, że działa. Dlatego czytam wszelkie poradniki na ten temat i próbuję coś zdziałać. Początki były straszne :) Wszyscy mówili do mnie po chińsku. Jakiś tam html, css, php i inne czorty. Wreszcie powoli łapię o co chodzi i mam już zarys strony z własnoręcznie wykonaną grafiką. Może  następnym razem zobaczymy się już właśnie na niej. Pierwsze próby wykonuję na, chyba najstarszym programie do kodowania, "zajączku". Jest dobry jeżeli chodzi o podstawy html, a przecież to jak abecadło. Szukam też jakiegoś  nowszego, ale jest tego tak dużo, że nie wiem co wybrać. Może coś mi podpowiecie??
Poza tym czekam z utęsknieniem na wakacje. Pobierowo........zapach morza.....szum fal i wiatru w sosnowym lesie..... Już za parę dni, za dni parę, wezmę plecak swój i gitarę lalalalaala. Przywiozę duuuuuuuużo fajnych wrażeń i mnóóóóóstwo zdjęć.
Jakby co, to do zobaczyska i czarujcie mi świetną pogodę.

czwartek, 10 lipca 2014

Nie wyparowałam.

Wiem, wiem, wiem. Prawie mnie tutaj nie ma. Pochłania mnie jednak lato i nie tylko. Najbardziej chyba .....fizyka kwantowa. Tak, tak. Nie inaczej. Okazuje się, że ta nielubiana przeze mnie w szkole, zaczęła mnie teraz fascynować. Ma bowiem realne odniesienie w życiu. Od wielu lat poszukuję odpowiedzi na życiowe pytania. Skłoniła mnie do tego moja choroba. To ona nakierowała mnie na odpowiednie ścieżki. Zaczęło się niewinnie od szukania przyczyny i lekarstwa, kiedy medycyna konwencjonalna rozłożyła ręce. Ja nie zrobiłam tego nigdy. Po mojej pierwszej, nieudanej wizycie u bioenergoterapeuty, zacisnęłam zęby i powiedziałam sobie, że skoro żaden cudotwórca nie może mi pomóc, to zrobię to sama. I tak zaczęła się przygoda z psychologią i pracą z umysłem. Przeczytałam wiele książek i wypraktykowałam wiele metod. Teraz już wiem, że to nie ciało odpowiada za stan naszego zdrowia, tylko umysł. Wszystko bowiem jesteśmy w stanie sobie wykreować. Jesteśmy tym, o czym myślimy. Wiele chorób bierze początek w naszej głowie. Moja.....cóż nie do końca wiem skąd, ale jej pochodne na pewno wyszły z mojej głowy. Staram się więc dbać o stan umysłu i dobrego samopoczucia, bo wiem, że tylko pozytywne myśli gwarantują dobre samopoczucie i zdrowie. Zgłębiam więc zasady fizyki kwantowej i działania świadomości, bo czuję, że wreszcie odkryłam wspólny mianownik dla wszystkiego, co wypróbowałam w życiu żeby być zdrową i szczęśliwą. Trochę to zawiłe, dlatego nie będę pisać więcej. Na razie zgłębiam temat. Pierwsze efekty już widzę i odczuwam. Pewnie nie będę kolejnym Einsteinem, ale jestem zafascynowana tym, co odkrywam.
Nie zapominam jednak o Was i zaglądam od czasu do czasu. Wrócę za jakiś czas, bo mam też w zanadrzu kilka fajnych opowieści o miejscach, które ostatnio odkryłam.
Pozdrawiam wszystkich i wracam do moich kwantów :)

wtorek, 24 czerwca 2014

U podnóża Kruczych Skał, czyli opowieść o Jerzmanicach-Zdrój.

 Kilka kilometrów od polskiej stolicy złota, Złotoryi, znajduje się wieś Jerzmanice-Zdrój. Od 1881 roku, aż do lat po drugiej wojnie światowej, była miejscowością uzdrowiskową. Obecnie przypomina o tym  "skalne źródełko", zwane również źródłem św.Jadwigi, a także trasa spacerowa wzdłuż Kruczych Skał, które górują nad miejscowością. W budynku uzdrowiska znajduje się obecnie zakład poprawczy.






Marmurowy portal nad źródełkiem, lata świetności ma za sobą.



Źródełko znajduje się u podnóża Kruczych Skał, które były kiedyś kamieniołomem piaskowca. Obecnie jest to pomnik przyrody z licznymi bardzo ciekawymi formami skalnymi.

 
 
 
 
 
 
 

 
 
 

 
 
I tak sobie wędrowałam u podnóża skał, trasą, którą dawniej pokonywały panie w wytwornych sukniach i pantoflach na obcasach i panowie w melonikach :).
 
 

Krucze Skały są jednym z ulubionych miejsc wspinaczkowych. A jest się na co wspinać. 27 m piaskowej skały z prawdopodobnie najpiękniejszymi i najdłuższymi rysami w Polsce.



 
 Ja jednak wolałam podziwiać je z dołu.

 
 
Moja wędrówka zakończyła się przed metalowymi schodami. Pewnie gdybym się uparła, weszłabym i na nie, ale na szczęście mąż ostudził moje zapały. Ścieżka, która prowadzi wzdłuż skał jest dosyć wąska i niczym nie odgrodzona od krawędzi skarpy. Może kiedyś była tam barierka zabezpieczająca przed upadkiem, ale właściciele rzepakowych pól się jej pozbyli.  
 
 
 
 
Tą samą trasą wróciłam do samochodu, podziwiając samą siebie za przebyty "taki kawał" drogi :)
 


 
 
Oczywiście zanim zakończyliśmy wycieczkę, musieliśmy spenetrować wszystkie boczne drogi i z każdej możliwej strony obejrzeć skały. Z oddali najlepiej widać lekko pijanego "rycerza".
 
 
 
Woda wypływająca ze źródełka tworzy bagno, którego poziom w niektórych miejscach jest wyższy od drogi.
 
 
 
 
 
Wygodnie siedząc w samochodzie, bez zbędnej wspinaczki, zdobyłam rzepakowe pola.
 
 
 
Morze rzepaku i widok na Wilczą Górę.
 
 
 
Na przeciwko Kruczych Skał jest zabytkowa stacja kolejowa, której poświęciliśmy również dużo czasu, ale to temat na kolejny post.
 



czwartek, 12 czerwca 2014

Jestem tu i teraz :D

 Nie ma mnie, a....właściwie jestem tu. Przy moich kwiatach i dżemach. Na dworze + 35, a ja stoję przy garach i mieszam dżem truskawkowy. No, bo co to za życie bez truskawkowego dżemu :). W przerwie łaskoczę niecierpki i pilnuję żeby miały mokro, bo są bardzo wymagające. Nic dziwnego, ja też ciągle piję w ten upał.



 
Wdycham mocny zapach lawendy.
 
 

 
Prowadzę poważne rozmowy z pelargoniami i trochę ciągnę je za uszy, bo przecież już powinny kwitnąć. Mają bardzo dużo pąków i myślę, że lada chwila obsypią się kwiatami. W końcu ich koleżanki z innych balkonów już dawno szaleją.
 
 
Odkurzam stewię , której listki zastąpią mi cukier. Są bowiem słodsze od cukru buraczanego o ok.35 razy i prawie nie posiadają kalorii.
 
 
 
 
Szczypiorek w glinianych garnuszkach też ma się całkiem dobrze.
 

 
Zaglądam w uśmiechnięte buzie bratków i liczę, że będą kwitły jeszcze długo.
 



                    A najbardziej lubię obserwować groszek pachnący, który rośnie jak na drożdżach.
                                                                     Tak wyglądał 1 maja.


 
Ta fotka jest z 8 maja.
 
 
Ta z 11 maja.
 
 
Ostatnia z 26 maja. Już nie mogę się doczekać aż zakwitnie.
 

I tak sobie żyję i się zachwycam tym moim tu i teraz. Czasami wracam myślami do przeszłości i.....nie żałuję chyba niczego. Wszystko układało się krok po kroku, aż zawiodło mnie do tej chwili. Wreszcie nie żałuję, że już nie pracuję. Że tamten czas minął. Dał mi bardzo dużo, ale ostatnie lata były coraz trudniejsze. Wieczny brak czasu, zmęczenie, zniechęcenie. I tak jestem z siebie dumna, bo pracowałam na przekór wszystkim lekarzom i niedowiarkom. Jednak nie można czegoś ciągnąć wbrew rozsądkowi i wytrzymałości. Z ulgą myślę, że kiedy jest upał, nie muszę już siedzieć za biurkiem, znosić złe humory szefa i klientów. Wracać wyczerpana samochodem rozgrzanym do + 50 i resztkami sił ogarniać dom. A kiedy czas na przyjemności i odpoczynek, o obowiązkowej gimnastyce nie wspomnę. Teraz już wiem, że moje myśli i marzenia o odpoczynku wreszcie się zrealizowały. Dlatego już nie marudzę, już mi nie brak pędu, już nie jęczę, że czuję się niepotrzebna w społeczeństwie. Jestem potrzebna sobie i moim bliskim i to jest najważniejsze. Dlatego zachwycam się każdą chwilą i wdycham słodki zapach pogodzenia. Tak jestem pogodzona z życiem i samą sobą, ale to nie oznacza, że spoczęłam na laurach :) Jeszcze zrobię coś fajnego w życiu.



czwartek, 5 czerwca 2014

Co Wy na to?

Sama nie wiem jak to odebrać. W pierwszej chwili parsknęłam śmiechem, a najbardziej ucieszyłam się, że miejsce dla mnie jest wolne. Potem zaczęłam się doszukiwać w tym drugiego dna, ale chyba niepotrzebnie. W końcu każdy z nas czasami bazgrał w książce, czy gazecie i domalowywał ośle uszy, wąsy czy okulary.
 
 


Zresztą matce z dzieckiem też się oberwało.